RE: What happened in Jennin?
[updated:LAST EDITED ON 20-04-02 AT 12:47 PM (GMT)]I said 50 deads, which is not much. This comes directly from IDF-sources, the PA say that there are probably a couple of hundreds deads. That’s why we have to investigate it.
In the meanwhile, I’ve got some info you might want to read. It’s in dutch, from a respected Belgian newspaper (not some tabloid). Info about Sharon. Their opinion is rather conservative, but reflects who Sharon really is.
REPORTAGE. De gruwel van Jenin
Soldaten zijn weg, maar de overlevenden lijden nog
Chris McGreal
20/04/2002
JENIN — De weinigen die nog tussen het puin van de Rawabi-straat wonen, zagen het als een teken dat het ergste deel van hun nachtmerrie voorbij was. Voor het eerste sinds de inval in het vluchtelingenkamp van Jenin tien dagen eerder, zagen ze donderdag geen enkele Israëlische soldaat.
Ik heb er de hele dag geen gezien , zegt Rokia Damaj. Zij is met haar zeven kinderen in de resten van haar huis blijven wonen ondanks de tanks en de geweren. ,,Ze zeggen ons dat de gevechten voorbij zijn. Maar als we niet meer bang zijn dat ze onze kinderen vermoorden, maken we ons zorgen over hoe we hen zullen voeden en of we voldoende water zullen vinden.”
Drie gezinnen zaten tien dagen vast in het huis van Rokia Damaj terwijl er intense gevechten plaatsvonden. De jongste van de 23 bewoners is het driejarige kind van Damaj. De oudste is 64 jaar. Zij lijken allebei evenzeer onder de indruk van de aanhoudende verschrikkingen van de oorlog.
Er vonden geen selectieve bombardementen plaats in Rawabi-straat. Aan het begin van de straat maakten raketten, afgevuurd door helikopters, vier huizen met de grond gelijk. In Rawabi is het echter geen maanlandschap met kraters zoals enkele straten verder, die hier nu ,,Ground Zero” worden genoemd. De huizen in Rawabi bevinden in een hachelijke toestand. De bovenste verdiepingen hangen voorover als vreemde balkons omdat de bulldozers bij de meeste huizen het grootste deel van het gelijkvloers hebben afgebroken om de weg vrij te maken voor de tanks.
De familie Damaj zegt dat twee buren in koelen bloede door de Israëli’s werden vermoord. De andere bewoners knikken instemmend als we het verhaal van Jamal Sabagh te horen krijgen. Elke persoon voegt een detail toe en zo krijgen we het beeld van een man die ze een ,,martelaar” noemen.
,,Ze hielden hem tegen in zijn huis”, zegt de ene. ,,Dan bevalen ze hem zijn kleren uit te doen”, zegt een ander. ,,Hij probeerde zijn riem los te maken om zijn broek uit te trekken. Toen schoten ze hem gewoon neer.” ,,Ze schoten hem neer omdat ze dachten dat hij een bom probeerde tot ontploffing te brengen.” ,,Toen reden ze met een tank over zijn lichaam.”
Een andere bewoner van Rawabi heeft uren geleden eer hij aan zijn verwondingen overleed. De buren van Nasser Jhreib zeggen dat hij in het hoofd en in zijn been was geschoten en dat hij uren in zijn huis heeft liggen kermen. Mensen in de buurt hoorden hem wel maar konden hem niet helpen omdat ze bang waren zich op straat te begeven.
En hoewel de soldaten de straat hebben verlaten, blijven de mensen lijden. Een beetje verder verloor een klein kind drie vingers door een boobytrap aan een deurkruk.
De bewoners beschuldigden het Israëlische leger maar ook de Palestijnse strijders hebben boobytraps gelegd.
Er is geen elektriciteit in het kamp en tot voor donderdag was er geen water. Nu wordt het aangevoerd in kannen. Enkele gelukkigen bezitten een waterput die ze met hun buren delen. De bewoners vestigen de aandacht op wat ze de kwaadwilligheid van de Israëlische soldaten noemen en wijzen naar de watertanks die boven op de huizen staan. ,,De soldaten schoten opzettelijk gaten in de tanks zodat het water wegliep en we ze niet opnieuw kunnen vullen”, zegt Ali Khalid, de man van Rokia. Het Israëlische leger ontkent dat dit met opzet gebeurt maar het klopt wel dat de watertanks vol kogelgaten zitten.
Tijdens de gevechten in Rawabi kropen de drie gezinnen samen en verhuisden ze van de ene kant van het huis naar de andere, afhankelijk van waar de schoten kwamen en van de richting waarin de tanks hun loop richtten. Toen werden de achterste vertrekken plots de voorkant van het huis toen een bulldozer een groot deel van het gelijkvloers vernielde. Een dag later kwam een granaat in een slaapkamer terecht. Tussen de assen van de verbrande meubelen lag enkel nog het frame van een kinderfiets. Enkele dagen laten kreeg de keuken dezelfde behandeling.
Toch bleven de gezinnen in het huis. Het was te laat om te ontsnappen. ,,Heel wat mensen vertrokken toen ze de bulldozers hoorden”, zegt Damaj. ,,Maar met zo veel kinderen was het voor ons moeilijk om snel te vertrekken en we wisten niet wat er verderop in de straat gebeurde. We hoorden verhalen dat ze iedereen vermoordden.
De Rawabi-straat en het gebied errond zijn geen vluchtelingenkamp in de conventionele zin van het woord, zoals de enorme tentendorpen voor mensen die de oorlog ontvluchten in de Balkan of Afrika. De verwrongen metalen balken en de betonnen blokken die achterblijven na de Israëlische aanval, zijn daar het bewijs van. Net als het feit dat de familie Damaj al generaties lang in het huis woont.
Duizenden inwoners van Jenin zijn nu dakloze vluchtelingen, ook al werden ze voordien enkel als zodanig omschreven als gevolg van het complexe politieke spel in het Midden-Oosten.
Copyright The Guardian
ANALYSE. Met Ariel Sharon aan het hoofd lijkt Israël ten dode opgeschreven
De slachter in het Beloofde land
René de Bok
20/04/2002
Als er geen oorlog bestond, dan had de Israëlische premier Ariel Sharon geen leven. In elk geval geen politiek leven. Hij regeert bij de gratie van de pijn die de zelfmoordacties van Hamas, de Islamitische Jihad en andere terreurorganisaties de Israëlische samenleving toebrengen. ,,Wij weten wat het betekent omringd te worden door moordenaars.”
Als Ariel Sharon in de Knesset het woord neemt en zijn blik over de leden van het Israëlische parlement laat gaan, is het stil in het rumoerige gezelschap. Dan klinkt zijn boodschap van onverzettelijkheid, vijandschap en bitterheid.
Sharon is een held van de natie. Zijn onverschrokkenheid is spreekwoordelijk. Hij is voor de duivel niet bang. Voor de dood al evenmin. De man in de straat associeert Sharon met heroïek uit de recente geschiedenis. Hij redde Israël toen de joodse staat met de ondergang werd bedreigd. In de laatste Israëlisch-Arabische oorlog, de Jom Kippoeroorlog van oktober 1973, zag het er in het begin slecht uit voor Israël. Ariel Sharon zorgde voor de beslissende ommekeer door achter de Egyptische linies een slachting onder de Egyptische soldaten aan te richten. Hij was als commandant van een pantserdivisie, tegen de uitdrukkelijke instructies van zijn oversten in, het Suezkanaal overgestoken en had het Derde Egyptische Leger in de pan gehakt. Vele Israëliërs herinneren zich die Ariel Sharon, die het voortbestaan van de staat Israël verzekerde. Het is bijna dertig jaar geleden, maar nog niet vergeten.
Na zijn triomf leek zijn finest hour achter de rug. Sharon was een man met een toekomst in het verleden. Hij kon alleen maar terugzien op een goudomrande staat van dienst.
Ariel Sharon werd geboren op 27 september 1928 als Ariel Scheinerman. Hij is van oorspronkelijk Oost-Europese afkomst. Zijn jeugd stond al in het teken van de oorlog. Als kind liep hij op de boerderij van zijn ouders in Kfar Malal altijd met een stok rond om Arabische indringers te verjagen. Die stok heeft hij nog altijd, zeggen zijn critici. Hij sloot zich in 1945 aan bij de Haganah, een joodse verzetsorganisatie die tegen de toenmalige Britse bezetter vocht.
Na het uitroepen van de staat Israël, in 1948, vocht hij als pelotonscommandant in de Onafhankelijkheidsoorlog tegen de Arabieren. Hij raakte gewond bij de slag om Latrun. Na zijn eerste oorlog werd hij inlichtingenofficier en kreeg hij de leiding over de geheime eenheid 101, die vergeldingsacties uitvoerde achter de vijandelijke Arabische linies. Berucht is zijn optreden in het dorp Qibya, waar hij bewoonde huizen opblies. Daarbij kwamen 69 mensen om het leven.
In de Zesdaagse Oorlog, in juni 1966, leidde Sharon een brigade parachutisten. In het vroege voorjaar van 1973 nam hij ontslag uit het leger om in de Knesset te worden verkozen. Maar de Jom Kippoeroorlog kwam ertussen. Na zijn heldendaden aan gene zijde van het Suezkanaal bezette Sharon alsnog zijn zetel in de Knesset. Maar als generaal in vredestijd verdween hij naar de achtergrond.
De geschiedenis nam inmiddels een wending die hem allerminst aanstond. De Palestijnse leider Yasser Arafat volgde een nieuwe strategie, die haaks stond op de aanslagen die de Palestijnse terreurorganisaties de voorgaande jaren op joodse doelen in binnen- en buitenland hadden gepleegd. Arafat liet de wereld de keus tussen oorlog en vrede, afhankelijk van de bereidheid om de Palestijnse idealen serieus te nemen. In Israël knarste Sharon de tanden over de salonfähige Arafat. Hij leefde pas weer op toen de nationalistische Likud-leider Menachem Begin aan de macht kwam. Want Begin koesterde dezelfde opvattingen als Sharon over de veiligheid van de joodse staat: alleen een groter Israël, Eretz Israël , versterkt met de bijbelse territoria als Judea en Samaria, bood voldoende veiligheidsgaranties.
Joodse kolonisten zouden in de schaarsbevolkte gebieden nederzettingen neerplanten, als bufferzone tegen Palestijns/Arabische agressie. Sharon, in eerste instantie aangezocht als minister van Landbouw, stimuleerde de bouw van nederzettingen als nooit tevoren. Nog altijd werd Israël bedreigd door landen die de joodse natie de zee in wilden drijven. Vooral het noordelijke grensgebied met Libanon verkeerde begin jaren tachtig in permanente staat van ontreddering. De katjoesjaraketten van Hezbollah en Palestijnen daalden met regelmaat neer op de nederzettingen en kibboetsen van Kiryat Shmona en Rosh Hanikra.
In de zomer van 1982 besloot de Israëlische regering van Menachem Begin, met Ariel Sharon inmiddels in de rol van minister van Defensie, tot een strafexpeditie tegen de Libanese stellingen van Hezbollah en de Palestijnen. ‘Vrede voor Galilea’ heette de operatie, die al heel snel een grootscheepse aanval op heel Libanon betekende. Met het doel de PLO en Yasser Arafat uit te schakelen. Defensieminister Sharon, die tot opperbevelhebber van de missie was benoemd, bleef zichzelf trouw als rabiate Arabierenjager. Hij had eind jaren zeventig de toenadering tussen Menachem Begin en de Egyptische president Anwar Sadat met lede ogen aangezien. Dat Amerika de betere verstandhouding met Egypte niet op het spel wilde zetten voor de veiligheid van Israël, was Sharon een doorn in het oog.
Hij ging opnieuw zijn eigen weg. De intentie van Israël om de opmars in Libanon aan de Zuid-Libanese rivier de Litani te staken, was nooit Sharons plan geweest. Maar Washington was onverbiddelijk. De Amerikaanse regering van Ronald Reagan en George Shultz — die als voormalige medewerker van het constructiebedrijf Bechtel goede relaties in de Arabische landen had — dacht er niet over de Palestijnen af te laten slachten. De onderhandelaar Philip Habib bedong een vrije aftocht van de PLO. Op 21 augustus 1982 verlieten de Palestijnen, met Arafat in hun midden, de haven van Beiroet.
In die periode was ik bijna dagelijks in Sharons militaire hoofdkwartier, Ba’abda, aan de rand van Beiroet. Met veel machtsvertoon paradeerden Israëlische soldaten in de straten. ‘s Nachts reden patrouilles als duistere schimmen door de Libanese metropool. Er was geen twijfel over de Israëlische suprematie.
Op een avond vraagt een Israëlische reservist mij een lift naar Junieh, een badplaats ten noorden van Beiroet die vóór ’75 een luxueus oord was geweest, met restaurants en nachtclubs. Junieh is dan al zelfs geen schaduw meer van vroeger. We drinken een glas op een stil terras. Er zitten twee Israëlische militairen die een lift terug naar Beiroet vragen. Nu zit ik met drie van Sharons soldaten opgezadeld, hun wapen tussen de knieën. Iets buiten Junieh staat een meisje te liften. Het is een Jemenitische, die een lift wil naar het centrum van Beiroet. We komen daar toch langs. De soldaten vragen me even later te stoppen bij een strandcafé. We drinken nog een glas, de Jemenitische ook, op aandrang van de Israëliërs. Dan gaan we op weg naar Beiroet.
Een paar kilometer verder geeft het meisje me een teken om te stoppen. Ze is misselijk en moet overgeven. Ik stop, het meisje loopt naar het struikgewas langs de weg. Op dat moment springen de soldaten uit de auto. Ik hoor het spannen van hun wapens. Ook ik spring uit de auto. Wat is er aan de hand? ,,We’ll finish her off”, bijt de reservist me toe. Tussen zijn tanden door sist hij: ,,Je kunt geen risico’s nemen. Het is een bekende truc: ze gaat die bosjes in, pakt een handgranaat uit haar tasje en gooit die in de auto. Dan gaan we d’r allemaal aan. We maken haar gewoon kapot.”
Het gebeurt allemaal in seconden. Ik ben verbijsterd, door mijn geschreeuw raken de soldaten in verwarring. Een ogenblik later komt het meisje terug, ze heeft overgegeven en gaat in de auto zitten. Nadat ze in Beiroet-centrum is uitgestapt, zegt de reservist: ,,Dat is de wet van de oorlog. Wat betekent een mensenleven meer of minder als het om je eigen leven gaat?” Ik hoor één van de soldaten achterin iets in het Hebreeuws zeggen. Ik versta het niet. Later vraag ik de reservist wat hij heeft gezegd: ,,Niet veel”, zegt hij ongemakkelijk. ,,Alleen ##### journalist .”
Mijn eerste ervaring met de soldaten van Sharon. De mentaliteit die ik in augustus 1982 aantref, is illustratief voor de onverzoenlijke houding van de ijzeren generaal. Als zijn mannen vandaag Nabloes, Jenin of Ramallah binnentrekken, schieten ze nog altijd op alles wat beweegt. De liquidatie van elk verdacht element is hun handelsmerk. En elke Palestijn is in hun ogen verdacht.
Ik ben in augustus 1982 benieuwd naar hun opdrachtgever. Ik ontmoet Ariel Sharon op de avond van de Palestijnse exodus, in het hoofdgebouw van de elektriciteitscentrale in Beiroet. Hoe moet het nu verder met Libanon, vraag ik. ,,Als u straks vertrekt, laat u een puinhoop achter.”
Woedend schreeuwt hij me toe: ,,Acht jaar zeg ik u, acht jaar is Libanon een staat geweest die door terreur werd geregeerd. U hebt zich als media nooit verzet tegen de misdaden van de PLO en tegen de misdaden van het Syrische leger. Wie zei ooit iets over de moordpartijen en de verkrachtingen? Wie zei ooit iets over het terrorisme dat duizenden doden heeft gekost? Wie hielp ons? Niemand! Wij hebben het zelf opgeknapt. Omdat er een eind aan de terreur moest komen. Wij weten wat het betekent omringd te worden door moordenaars.” Sharon in zijn rol van bullebak, die na een tijdje ruw een einde maakte aan een vragensessie die hem niet beviel.
Ondanks zijn macabere bravoure was Sharon in augustus 1982 verbolgen over de afloop van de Libanese invasie. Hij had zijn doel om Arafat definitief uit te schakelen, niet bereikt. Uit frustratie liet hij de Libanese falangisten, een christelijke militie, hun gang gaan toen ze als wilde horden in de kampen Sabra en Shatila weerloze Palestijnen vermoordden. Sharons medeplichtigheid aan de wandaden van de falangisten werd getoetst door de commissie-Kahan, een Israëlische onderzoekscommissie. Sharon kwam zeker niet brandschoon uit het onderzoek en moest aftreden als minister van Defensie.
Het leek afgelopen met de carrière van de voormalige oorlogsheld, wiens laatste veldslag er een te veel was geweest. Maar zij die Sharon als een ramp voor het aanzien van Israël beschouwden, waren iets te optimistisch. Weliswaar was Sharon het grootste deel van de jaren tachtig onmachtig om de haat tegen de Palestijnen nieuw leven in te blazen. Maar opnieuw veranderde het perspectief in zijn voordeel. De Palestijnse intifada, in 1987, bezorgde Israël opnieuw een gevoel van onveiligheid. Yitzhak Rabin, die de menselijk grootheid had getoond om van militaire diehard een ijverige soldaat van de vrede te worden, werd vermoord. De Likud-havik Bibi Netanyahu kwam aan de macht. En daarmee verscheen ook Sharon weer in beeld. Als minister van Buitenlandse Zaken speelde hij volop mee. Na het intermezzo met Ehud Barak ging in februari 2001 dan eindelijk het doek op voor de man die er al 35 jaar van had gedroomd de militaire en politieke macht in één hand — zijn hand — te verenigen.
Wat zijn de talenten van Sharon? Hij is weduwnaar en heeft diploma’s in de geschiedenis en in de rechten, aan de universiteit van Jeruzalem en die van Tel Aviv. Hij is de vader van drie zonen, van wie er een, Gur, stierf bij een ongeluk met een vuurwapen op de leeftijd van elf jaar. Wat vermag deze man, die het liefst boer is op zijn ranch in de Negevwoestijn? Sharon is tactisch en strategisch uiterst bedreven en heeft meermalen het bewijs geleverd dat hij kan afwachten. Misschien heeft het toeval een rol gespeeld in de reprise van Sharon, maar hij stond er wel toen het moment daar was.
Hij is niet bang. Hij heeft vele jaren in de moslimwijk van Oost-Jeruzalem gewoond. Het werd een gewoonte van hem om het gevaar op te zoeken als de nood het hoogst is en de risico’s het grootst. Dat heeft hij gemeen — dat is ook het enige — met Joseph Goebbels, de minister van Propaganda van het Derde Rijk, die altijd het hol van de leeuw opzocht en zich waagde op partijbijeenkomst van politieke figuren die hem haatten. Sharon heeft dat ook altijd gedaan. ,,Wie zich voor zijn vijanden verbergt, heeft de slag al verloren”, is een van zijn credo’s. Zijn bezoek aan de Tempelberg, op 28 september 2000, waar hij de Palestijnen provoceerde tot hun tweede intifada, was een bewuste keuze voor de confrontatie.
Ook weet hij precies waar hij zijn aanhang moet zoeken, en wat zijn boodschap moet zijn. Ook al is hij een overtuigde antidemocraat, die weinig ontzag heeft voor de mening van anderen. Hij is afkomstig uit de Oost-Europese traditie, en daardoor is hij vertrouwd met totalitaire regimes. In Amerika en Europa gaat de publieke opinie er gemakshalve van uit dat Israël een bijna-Westers land is waar de inwoners de democratische cultuur aanhangen. Maar dat is maar ten dele het geval. Vooral de laatste decennia zijn, met name door de inspanningen van Ariel Sharon als minister van Landbouw onder Menachem Begin, niet alleen talloze Oost-Europese (vooral Russische) joden naar Israël geëmigreerd, maar bovendien werd de deur opengezet voor joden uit landen als Irak, Marokko en Ethiopië. Zij zweren bij mensen als Sharon, die met harde hand regeren en de democratie als een zwaktebod afwijzen.
Met Ariel Sharon blijkt de Israëlische politiek een doodlopende weg ingeslagen te zijn. De manier waarop Sharon tijdens een recent kabinetsberaad zijn militaire commandant — zonder te weten dat de microfoon openstond — voorhield dat het moment rijp was om Arafat uit te schakelen, illustreert hoe Sharon over vijanden oordeelt. Voor hem is het ongedierte dat moet worden opgeruimd.
De Amerikaanse president, George Bush, had Sharon een paar weken geleden nog kunnen afstoppen. Tegenover Washingtons macht is Israël — zelfs al beschikt het over een van de machtigste legers van de wereld — een financieel afhankelijk dwergstaatje. Als Amerika de financiële kraan dichtdraait, bestaat Israël volgende maand al niet meer. Die macht liet Bush ongebruikt. Ten dele met opzet, niet alleen vanwege de machtige joodse lobby in de VS, maar ook omdat Amerika op dit ogenblik elke partner in de antiterreurcoalitie gebruiken. Maar voor een deel was het ook een gebrek aan visie, want de Arabische woede kan Bush nog lelijk opbreken.
Bush had Sharons agenda, die voorziet in de totale afrekening met Arafat en de Palestijnen, tijdig kunnen doorkruisen. Nu laat Ariel Sharon met zijn militaire expeditie tegen de steden op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook zien wat hij al vele jaren propageert en wat voor elke politieke leider in het Westen zonder oogkleppen zichtbaar was: Sharon zweert bij een gewelddadige oplossing van het conflict. Hij is doof voor het argument dat geweld alleen maar tegengeweld oproept, en dat voor iedere dode Palestijn tien of meer Palestijnse jongeren klaarstaan om de Israëlische agressie met nieuw bloedvergieten honderdvoudig te beantwoorden. Dat vraagt een verbeeldingskracht waartoe een oorlogsfetisjist als Sharon niet in staat is. Met Ariel Sharon aan het hoofd lijkt Israël ten dode opgeschreven.
©Copyright De Standaard
Sign In
